Mijn kijk op AI
Hier zijn geen eenduidige antwoorden
Dus waar sta ik dan eigenlijk?
Het is 2026 en mensen willen dat ik partij kies. Gaat AI ons redden of ons einde worden. Ik denk niet dat dat de juiste vraag is en ik denk dat het verkeerd stellen van die vraag precies is hoe we slaapwandelend bij het verkeerde antwoord uitkomen. Alles beweegt zo snel dat het zomaar over een jaar helemaal anders kan zijn.
Beide opties zijn waar
Dit is wat ik werkelijk geloof. AI is de kat van Schrödinger. Beide uitkomsten zijn tegelijk waar, gevaarlijk én wereldreddend, tot het moment dat we de doos openen. En wat er in die doos zit, wordt niet bepaald door de technologie. Het wordt bepaald door wat miljoenen individuele mensen, bedrijven en overheden ermee besluiten te doen. Het kantelpunt is geen moment in de toekomst. Het is elke keuze die nu wordt gemaakt, inclusief die van jou over of je dit gaat leren of je ervan afkeert.
Geef de hamer niet de schuld
Want daar kom ik steeds op terug. AI is een tool. Niet meer, niet minder. Een hamer bouwt een huis of slaat een schedel in en niemand geeft de hamer de schuld. Weigeren te leren hoe je het gebruikt omdat je het oneens bent met wat iemand er ergens mee zou kunnen doen, maakt de wereld niet veiliger. Het betekent alleen dat jij er niet bij bent als het huis gebouwd wordt en iemand met slechtere bedoelingen wel.
Onder het dekbed kruipen
Dus koos ik voor geletterdheid in plaats van vermijding. Niet omdat mijn handen schoon zijn door het te gebruiken en die van een ander vies door het te laten, dat oordeel is aan niemand. Ik geloof gewoon niet dat onder het dekbed kruipen de beste manier is om samen onze toekomst te maken. AI leren door het daadwerkelijk te gebruiken, voelde als de enige eerlijke route. Net zoals je een taal leert door hem eerst slecht te spreken en daarna pas goed.
De werkelijke kosten
Ik neem de klimaatkosten serieus en ik ga niet doen alsof datacenters gratis zijn. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat AI een uitzondering vormt in mijn levensstijl. Ik vlieg. Ik rijd auto. Ik koop dingen die ik niet nodig heb bij bedrijven waarvan ik niet zeker weet hoe ze te werk gaan. Als ik eerlijk ben, lijkt mijn ecologische voetafdruk op die van de meeste mensen: goede bedoelingen naast dagelijkse keuzes die daar niet altijd even goed bij aansluiten. AI is in dat verhaal geen uitzondering. Het is gewoon de nieuwste ontwikkeling. Boeken kosten miljoenen bomen en niemand wil ze missen. Dat was ooit ook nieuwe technologie, met nadelen en enorme waarde tegelijk.
Wat ik niet ga doen is net doen alsof dat anders ligt om er beter uit te zien en ik ga niet doen alsof de scheepvaart zou stoppen met uitbuiten als ik er persoonlijk mee zou kappen, of dat de datacenters die er al staan te verrijzen dan niet gebouwd worden. Dat gebeurt niet. Dus in plaats van een schijnzuiverheid op te voeren die ik als ‘messy human’ niet altijd heb, ben ik liever eerlijk over de rommel waar ik deel van uitmaak en helder over wat me werkelijk zorgen baart.
En wat mijn zorgen baart, is niet de planeet. De planeet zal ons allemaal overleven; het maakt haar niet uit of wij er nu zijn of niet. Wat mij zorgen baart, is wat we aandoen aan de omstandigheden die nodig zijn om het leven leefbaar te houden, voor alle levensvormen die op dit moment naast ons proberen te overleven. En ik kies ervoor te geloven dat AI ons juist daarbij kan helpen.
De doos openen
Waar laat dat me dan. Oprecht onbeslist over hoe het verhaal afloopt en volledig beslist over mijn eigen aandeel erin. Niet naïef over de risico's. Ook niet romantisch over de mooie kant. Ik ben liever vaardig met de tool en wakker bij wat ik bouw dan op veilige afstand, hopend dat iemand anders het goed doet.
Wat erin gaat en wat erbuiten blijft
Creatief werk gaat erin. Concepten, structuur, code, onderzoek, de fase waarin ik met mezelf in discussie ga. Daar helpen deze tools echt.
Klantgegevens blijven erbuiten. Vertrouwelijk materiaal blijft erbuiten. Coachingaantekeningen blijven er volledig buiten, zonder uitzondering.
Moet AI voor een project toch iets gevoeligs aanraken, dan spreken we dat vooraf schriftelijk af en gebruik ik zakelijke accounts met goede verwerkersovereenkomsten erachter.
Transparantie is hier geen versiering. Als je niet kunt zeggen wat erin is gegaan, kun je niet achter het werk staan.
Met beide benen op de grond
Dat is eigenlijk de hele filosofie. Geen geloof, geen angst. Gewoon zo geletterd mogelijk komen opdagen en mijn best doen om mijn handen aan dit ding te houden zolang er nog wordt beslist wat het wordt.
Geschreven door Leoni Selby, september 2026. Bedacht, opgesteld en uitgewerkt in samenwerking met AI als sparringpartner. Het standpunt is van mijzelf.